น้ำตาแห่งความสิ้นหวัง...
ดั่งใบไม้ใบสุดท้ายกำลังบอกลาฤดูกาลที่สิ้นสุด
สายลมร้อนกำลังจะพัดผ่านไป ไร้วี่แวว
ท้องฟ้ากำลังจะมืดดับ รัตติกาลไร้จันทรา

เมื่อหยดน้ำตาสุดท้ายได้สิ้นสุดลง
เหม่อมองฟ้ายามราตรีอันกว้างใหญ่
ถึงฟ้าไร้จันทร์ ราตรีนี้ก็ยังมีดาวเป็นเพื่อน
สายลมที่พัดผ่านไป จะพัดกลับมาอีกครั้งพร้อมความเย็นสบาย
ใบไม้กำลังจะผลิบานรับฤดูกาลใหม่

เวลาที่ผ่านพ้นไป นั่นเรียกว่า สิ่งทรงจำ
จำเพื่อรัก และ เรียนรู้
เวลาที่เดินหน้า นั่นเรียกว่า เส้นทางเดิน
เดินไปเพื่อจะมีรัก และ เรียนรู้ได้อีกครั้ง